Heel vaak wordt me gevraagd wat betekent eigenlijk de naam Dakini? En hoe kom je aan de naam?
Nou dat zal ik je vertellen: In 1997 was ik zover om me in te gaan schrijven bij de kvk en voor mezelf te gaan beginnen. Ik dacht er verder niet bij na en net voordat ik me in ging schrijven dacht ik o, ik moet natuurlijk ook een naam hebben. Tja en die had ik niet......(Echt iets voor mij.) Ook nog nooit over nagedacht. Ik ging weer terug zitten en pakte het boek van de tafel, wat er toevallig lag (proest, je weet dat ik daar niet in geloof) sloeg het boek open en mijn oog viel op het woord Dakini. Dakini: hoge vrouwelijke energie, vrouwen van lama's (zoals de Dalai Lama en niet het beest) en een windbenaming, de wind van verandering in India. Net zoals de mistral in Frankrijk. En meteen dacht ik dat moet ik hebben. Dat wordt de naam!
Later ben ik regelmatig in het boek gaan zoeken waar ik dat toch gelezen heb. Ik heb het nooit terug kunnen vinden. Jaar op jaar neem ik het boek nog een keer door en nooit maar dan ook nooit heb ik het kunnen vinden. Welk boek het is? Het Tibetaanse boek van leven en dood. Dus wie het kan vinden, wie het weet mag me mailen. Graag zelfs.
woensdag 15 december 2010
zondag 12 december 2010
Kerstmailing
Ja ja het is weer zover. De Kerstmailing is weer zover klaar. (Natuurlijk ook dankzij mijn goede voorwerk in oktober). De brieven zijn geplakt, erstzegels erop en van een sticker voorzien. Mochten jullie denken dat is gedaan met een flinke borrel op, nou die heeft het mis! Dit was gezellig aan de keukentafel met de familie. En natuurlijk moest de jongste van 6 ook meehelpen. Dus wie een hele scheve, op z'n kopse of geen sticker heeft gehad weet hoe het komt.......hahaha
dinsdag 7 december 2010
Beste Ria ik heb een vraagje.
Deze vraag kreeg ik een tijdje gleden binnen:
Beste Ria,
Allereerst wil ik u bedanken voor het schrijven van een geweldig boek, de teksten, oefeningen en voorbeelden zijn zeer duidelijk en goed toe te passen.
Binnen mijn vriendengroep is de discussie ontstaan over het paard in de glazen kubus. Er zijn hier vele verschillende inzichten over en wij willen graag onze inzichten toetsen.
(Nu weet iedereen die mijn boek gelezen heeft dat ik heel duidelijk ben dat ik het antwoord niet geef in het boek. Ook dat het antwoord al in het boek staat.)
Ik heb daarop deze meneer gemaild dat ik heel graag de verschillende meningen wilde weten.
Prompt kreeg ik hierop een mailtje terug en het goede antwoord stond erbij.
Nu hopen jullie natuurlijk dat ik hier het juiste antwoord ga geven. Maar helaas, dat ben ik ook hier niet van plan. Ik wil best een hele duidelijke clou geven via dit bericht en dat is: lees de tekst nog eens een keer die bij het paard staat en vraag je dan eens af hoe is het paard in die kubus gekomen? En als je daar het antwoord op weet dan is het paard uit de kubus halen niet moeilijk meer. Toch?
Mocht je er niet uitkomen stuur mij dan een gemotiveerde mail met al je oplossingen naar info@dakini.nl
Beste Ria,
Allereerst wil ik u bedanken voor het schrijven van een geweldig boek, de teksten, oefeningen en voorbeelden zijn zeer duidelijk en goed toe te passen.
Binnen mijn vriendengroep is de discussie ontstaan over het paard in de glazen kubus. Er zijn hier vele verschillende inzichten over en wij willen graag onze inzichten toetsen.
(Nu weet iedereen die mijn boek gelezen heeft dat ik heel duidelijk ben dat ik het antwoord niet geef in het boek. Ook dat het antwoord al in het boek staat.)
Ik heb daarop deze meneer gemaild dat ik heel graag de verschillende meningen wilde weten.
Prompt kreeg ik hierop een mailtje terug en het goede antwoord stond erbij.
Nu hopen jullie natuurlijk dat ik hier het juiste antwoord ga geven. Maar helaas, dat ben ik ook hier niet van plan. Ik wil best een hele duidelijke clou geven via dit bericht en dat is: lees de tekst nog eens een keer die bij het paard staat en vraag je dan eens af hoe is het paard in die kubus gekomen? En als je daar het antwoord op weet dan is het paard uit de kubus halen niet moeilijk meer. Toch?
Mocht je er niet uitkomen stuur mij dan een gemotiveerde mail met al je oplossingen naar info@dakini.nl
zondag 5 december 2010
Workshop activeer je zelfgenezend vermogen.
enige tijd geleden bij een workshop geweest over: activeer je zelfgenezend vermogen.
Ik weet nog steeds niet wat ik daar nu van moet vinden.
De workshop was informatief, leuk, leerzaam, maar de hele tijd had ik ook zoiets van wat moet ik hier nu mee.
De workshop werdt gegeven door Henk Fransen die een lezing gaf over zijn boek; Bondgenoot, autobiografie van een immuuncel. Aangevuld met voorbeelden uit zijn praktijk.
Ik geloof, weet zeker, dat lichaam en geest samenwerken. Dat je denken, houding etc. veel te weeg kan brengen, zo ook lichamelijke klachten. Dit beschrijf ik zelf ook in mijn boek stoppen met piekeren. Maar ik vind het onderwerp altijd heel gevoelig liggen als het gaat om je kunt je lichaam ook beter/gezond denken.
Al met al een boekje dat ik met plezier heb gelezen, een workshop dat ik met plezier heb gevolgd. Een onderwerp waar ik nog niet helemaal uit ben.
Ik weet nog steeds niet wat ik daar nu van moet vinden.
De workshop was informatief, leuk, leerzaam, maar de hele tijd had ik ook zoiets van wat moet ik hier nu mee.
De workshop werdt gegeven door Henk Fransen die een lezing gaf over zijn boek; Bondgenoot, autobiografie van een immuuncel. Aangevuld met voorbeelden uit zijn praktijk.
Ik geloof, weet zeker, dat lichaam en geest samenwerken. Dat je denken, houding etc. veel te weeg kan brengen, zo ook lichamelijke klachten. Dit beschrijf ik zelf ook in mijn boek stoppen met piekeren. Maar ik vind het onderwerp altijd heel gevoelig liggen als het gaat om je kunt je lichaam ook beter/gezond denken.
Al met al een boekje dat ik met plezier heb gelezen, een workshop dat ik met plezier heb gevolgd. Een onderwerp waar ik nog niet helemaal uit ben.
donderdag 2 december 2010
maandag 29 november 2010
De keuken.
Ik zou nog op het blogbericht van 1 november terugkomen met name op het keukenverhaal.
Tijdens dat interview werd me duidelijk waarom ik het zo naar mijn zin heb in de keuken. Niet de gewone kost van aardappels-vlees-groenten maar iets nieuws maken, lekker receptje of koken voor anderen. Misschien is dat dan ook wel de reden geweest dat ik later de horeca ben ingegaan.
Zoals velen van jullie weten heb ik een iets minder plezante jeugd gehad. Veiligheid is iets wat me al heel jong is afgenomen. En dat is nu wel 1 van de meest belangrijkste dingen die ik nodig heb, nog steeds. Eerlijkheid, betrouwbaarheid maar ook zeker veiligheid.
Eenmaal in het interview begon ik te vertellen over hoe ik vroeger met mijn vader mee mocht naar zijn werk. Hij was kok in het leger en had vaak weekend dienst. Tijdens deze weekenddiensten mocht ik vaak (eigenlijk altijd wel) mee. Daar mocht ik meehelpen met het eten bereiden, opdienen, het eten voor de wacht klaarzetten. In de middag gingen we altijd wandelen rondom de vijver en de eenden brood geven. Die rituelen, die standaard daginvulling gaf me altijd heel veel rust.
Ook de jongens die binnenzaten vonden het geweldig zo een klein meisje die zo goed mee kom helpen. Daar werd ik op handen gedragen. Daar was het goed zoals ik was en nog veel meer.
Daar was ik gelukkig. In die inmens grote keuken met pannen die geen pannen meer waren maar ketels. Papa tijd. Hij en ik samen! De wereld was goed mooi en veilig als ik daar was.
Nu nog voel ik een rust over me heen komen als ik in de keuken sta te prullen. Koken voor anderen doe ik eigenlijk liever dan dat we uit eten gaan. Het goede gevoel dat ik krijg als iemand mijn eten lekker vind. Alles in mijn leven nu staat in verband met de veiligheid die mijn vader mij daar kon geven.
Tijdens dat interview werd me duidelijk waarom ik het zo naar mijn zin heb in de keuken. Niet de gewone kost van aardappels-vlees-groenten maar iets nieuws maken, lekker receptje of koken voor anderen. Misschien is dat dan ook wel de reden geweest dat ik later de horeca ben ingegaan.
Zoals velen van jullie weten heb ik een iets minder plezante jeugd gehad. Veiligheid is iets wat me al heel jong is afgenomen. En dat is nu wel 1 van de meest belangrijkste dingen die ik nodig heb, nog steeds. Eerlijkheid, betrouwbaarheid maar ook zeker veiligheid.
Eenmaal in het interview begon ik te vertellen over hoe ik vroeger met mijn vader mee mocht naar zijn werk. Hij was kok in het leger en had vaak weekend dienst. Tijdens deze weekenddiensten mocht ik vaak (eigenlijk altijd wel) mee. Daar mocht ik meehelpen met het eten bereiden, opdienen, het eten voor de wacht klaarzetten. In de middag gingen we altijd wandelen rondom de vijver en de eenden brood geven. Die rituelen, die standaard daginvulling gaf me altijd heel veel rust.
Ook de jongens die binnenzaten vonden het geweldig zo een klein meisje die zo goed mee kom helpen. Daar werd ik op handen gedragen. Daar was het goed zoals ik was en nog veel meer.
Daar was ik gelukkig. In die inmens grote keuken met pannen die geen pannen meer waren maar ketels. Papa tijd. Hij en ik samen! De wereld was goed mooi en veilig als ik daar was.
Nu nog voel ik een rust over me heen komen als ik in de keuken sta te prullen. Koken voor anderen doe ik eigenlijk liever dan dat we uit eten gaan. Het goede gevoel dat ik krijg als iemand mijn eten lekker vind. Alles in mijn leven nu staat in verband met de veiligheid die mijn vader mij daar kon geven.
donderdag 11 november 2010
Abonneren op:
Posts (Atom)
