De keuken.

Ik zou nog op het blogbericht van 1 november terugkomen met name op het keukenverhaal.

Tijdens dat interview werd me duidelijk waarom ik het zo naar mijn zin heb in de keuken. Niet de gewone kost van aardappels-vlees-groenten maar iets nieuws maken, lekker receptje of koken voor anderen. Misschien is dat dan ook wel de reden geweest dat ik later de horeca ben ingegaan.

Zoals velen van jullie weten heb ik een iets minder plezante jeugd gehad. Veiligheid is iets wat me al heel jong is afgenomen. En dat is nu wel 1 van de meest belangrijkste dingen die ik nodig heb, nog steeds. Eerlijkheid, betrouwbaarheid maar ook zeker veiligheid.

Eenmaal in het interview begon ik te vertellen over hoe ik vroeger met mijn vader mee mocht naar zijn werk. Hij was kok in het leger en had vaak weekend dienst. Tijdens deze weekenddiensten mocht ik vaak (eigenlijk altijd wel) mee. Daar mocht ik meehelpen met het eten bereiden, opdienen, het eten voor de wacht klaarzetten. In de middag gingen we altijd wandelen rondom de vijver en de eenden brood geven. Die rituelen, die standaard daginvulling gaf me altijd heel veel rust.

Ook de jongens die binnenzaten vonden het geweldig zo een klein meisje die zo goed mee kom helpen. Daar werd ik op handen gedragen. Daar was het goed zoals ik was en nog veel meer.
Daar was ik gelukkig. In die inmens grote keuken met pannen die geen pannen meer waren maar ketels. Papa tijd. Hij en ik samen! De wereld was goed mooi en veilig als ik daar was.

Nu nog voel ik een rust over me heen komen als ik in de keuken sta te prullen. Koken voor anderen doe ik eigenlijk liever dan dat we uit eten gaan. Het goede gevoel dat ik krijg als iemand mijn eten lekker vind. Alles in mijn leven nu staat in verband met de veiligheid die mijn vader mij daar kon geven.