De keuken.

Ik zou nog op het blogbericht van 1 november terugkomen met name op het keukenverhaal.

Tijdens dat interview werd me duidelijk waarom ik het zo naar mijn zin heb in de keuken. Niet de gewone kost van aardappels-vlees-groenten maar iets nieuws maken, lekker receptje of koken voor anderen. Misschien is dat dan ook wel de reden geweest dat ik later de horeca ben ingegaan.

Zoals velen van jullie weten heb ik een iets minder plezante jeugd gehad. Veiligheid is iets wat me al heel jong is afgenomen. En dat is nu wel 1 van de meest belangrijkste dingen die ik nodig heb, nog steeds. Eerlijkheid, betrouwbaarheid maar ook zeker veiligheid.

Eenmaal in het interview begon ik te vertellen over hoe ik vroeger met mijn vader mee mocht naar zijn werk. Hij was kok in het leger en had vaak weekend dienst. Tijdens deze weekenddiensten mocht ik vaak (eigenlijk altijd wel) mee. Daar mocht ik meehelpen met het eten bereiden, opdienen, het eten voor de wacht klaarzetten. In de middag gingen we altijd wandelen rondom de vijver en de eenden brood geven. Die rituelen, die standaard daginvulling gaf me altijd heel veel rust.

Ook de jongens die binnenzaten vonden het geweldig zo een klein meisje die zo goed mee kom helpen. Daar werd ik op handen gedragen. Daar was het goed zoals ik was en nog veel meer.
Daar was ik gelukkig. In die inmens grote keuken met pannen die geen pannen meer waren maar ketels. Papa tijd. Hij en ik samen! De wereld was goed mooi en veilig als ik daar was.

Nu nog voel ik een rust over me heen komen als ik in de keuken sta te prullen. Koken voor anderen doe ik eigenlijk liever dan dat we uit eten gaan. Het goede gevoel dat ik krijg als iemand mijn eten lekker vind. Alles in mijn leven nu staat in verband met de veiligheid die mijn vader mij daar kon geven.

Bob Newhart-Stop It!!

Dit is echt super goed.

Interview

Een paar weken geleden ben ik geinterviewd. Het was een diepte interview waaruit ik moest beschrijven wat ik had meegemaakt en hoe ik mijn leven om heb kunnen draaien. Het was super om te doen. Maar ook heel raar. Zo vol met details. Nog voller met details die er niet in zijn gekomen.

Natuurlijk weet ik wel hoe mij leven is gelopen maar als het dan zo opgeschreven wordt en je krijgt de definitieve versie terug dan is dat toch wel heel wat. Gek genoeg werd het me weer een keer duidelijk van hoe ver ik ben gekomen, hoe ik zelf mijn leven heb omgedraaid en hoe ik daarmee nu anderen help. Hoe ik vandaaruit de cursus stoppen met piekeren het geschreven, dat uiteindelijk heeft geleid tot een boek. Hoe ik alles uit het leven gebruik om er "beter" van te worden. En dat ik nu een heel gelukkig mens ben.

Maar ook inzichten. Ik begrijp nu waarom ik in de keuken staan en koken zo leuk vind. Hoe het komt dat ik daar zo vredig van wordt. (dit verhaal bewaar ik even voor de volgende keer)
Dat de mishandeling/misbruik die ik heb meegemaakt eigenlijk niet tot problemen heeft geleid. Wel dat daardoor mijn bestaansrecht is afgenomen. Met alle gevolgen van dien. Hoe ik daardoor ook vond dat ik geen bestaansrecht had. Natuurlijk reageerde daar andere op en doordat ik mezelf buitensloot gingen anderen dat ook doen. Ik ben gaan geloven dat ik niet lief, leuk en aardig was. En hoe ik op jonge leeftijd al een bedreven piekeraar werd.

Zoals ik al zei aan het slot van het interview werd me ook heel goed duidelijk hoe ik mijn leven heb omgedraaid. Hoe intensief die weg is geweest. Hoeveel passie en energie ik daar in moest steken. Commitment. Ik denk dat ik nog nooit voor iets zo hard heb moeten werken als voor het claimen van mijn bestaansrecht. Geloven in mijzelf. Eigenlijk was het heel simpel. Maar de uitvoering.........

Goed, op een later tijdstip kom ik terug op het keukenverhaal, hoe ik mijn leven op de rit heb gezet, ook situaties en hoe ik daarop reageerde en ook hoe ik er nu op reageer.

En je weet mocht je vragen hebben dan hoor ik het graag.

Ria.